Festiwale dziś. O próbach zachowania tożsamości narodowej Polaków na emigracji

Obywatele Polski stanowią obecnie największą mniejszość narodową zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i Norwegii.  W ciągu ostatnich lat w ślad za naszymi rodakami  ruszyły różne formy aktywności kulturalno-społecznych. Wśród nich najliczniejsze są spotkania qazi-festiwalowe, mające na celu łączenie wspólnoty polskiej oraz podtrzymywanie pamięci o niematerialnym dziedzictwie  kulturowym. W Wielkiej Brytanii najczęściej są one organizowane w grupach skupionych wokół przykościelnych sobotnich szkół polskich lub, jeśli chodzi o większe miasta, polskich ośrodków kulturalnych.  Są to na ogół  spotkania promujące polski folklor. Przyjmują postać festynów, na których obok stoisk z żywnością pojawiają się produkty rękodzielnicze. Czynny udział biorą w nich także zespoły folklorystyczne. W dużych aglomeracjach miejskich (jak Londyn) spotkamy grupy artystów, szerzących obraz Polaków jako narodu otwartego, będącego częścią Europy i zachodnich tradycji.  Są to zazwyczaj inicjatywy prywatne.

Ciekawymi zjawiskami są Festiwal Polskich Filmów w Oslo  oraz Polskie Dni Filmowe we Fredrikstad i Oslo w Norwegii, przyczyniające się przede wszystkim do propagowania pewnej  idei. Początkowo była nią zmiana wizerunku Polaków na emigracji – skorelowanego silnie z wizją „Kowalskiego-hydraulika”, odartego z tożsamości kulturowej. Obecnie zdają się one kierować ku zmianie wizerunku imigranta jako takiego. Stają się przestrzenią łączącą lokalne mniejszości, samych Norwegów, ale także areną współpracy międzyśrodowiskowej i międzynarodowej.